Het in slaap vallen kan de laatste tijd beter. De eerste zinnen inspiratie voor deze blog zet ik om 23:25 in de notities van m’n mobiel. M’n gedachten buitelen over elkaar heen. Ik sta “aan”. Ik begrijp het wel. Sterker nog, ik vind het heerlijk. Maar niet om inmiddels 23:27 uur ’s nachts.
Implementatiecoach joelt als een stuiterbal vol energiedrank door m’n hersenen. Idee hier, brainwaves daar, uitdenken, nóg een ander onderwerp. Ik maak de balans op of ik me de ingevingen morgen nog herinner, of dat ik het van me af schrijf. In dit geval het laatste.
Ik ga m’n zoveelste truc doen om in slaap te vallen. Misschien dat deze werkt; de focus van het doen alsof zich aan de binnenkant van m’n ogen een film afspeelt die ik kijk. Ik herken de oude mop, maar ik heb in dit geval geen bedoeling om grappig te zijn.
Aan de binnenkant van m’n oogleden vormen zich vaak vlekken. Ik zie ze als ik mijn bewustzijn erop richt. Ze zijn een soort van lichtgevend paars en geel tegen de diepzwarte achtergrond. Vaag en langzaam vervormen ze. Door me te “concentreren” op die vlekken lijkt het alsof m’n gedachten vertragen en zich naar binnen richten, waardoor mijn gedachten hun inhoud verliezen. Nu ik het schrijf klinkt het in tekst vager dan dat die vlekken eruitzien...
Inmiddels 23:36. Maar weer m’n ogen dicht. Take 18. Action.
Nee, juist geen actie...
#Implementatiecoach #Kronkels