Het is vrijdagavond. Weekend.
Vanmiddag heb ik me ingeschreven bij de KvK. Ik voel me raar. En in ieder geval niet positief.
Gek.
Het voelt de hele tijd alsof me nog iets te wachten staat. Alsof er nog een denderende trein mijn kant op komt waarvan van mij wordt verwacht dat ik hem eigenhandig stilzet.
Ik heb me zojuist ingeschreven bij de KvK, verdomme.
Ik had slingers verwacht. En gejuich, bossen bloemen. En vooral mijn eigen slingers, gejuich en bloemen. Vooral plezier en opluchting.
Ik had verwacht met megaveel inspiratie hier te schrijven. De woorden van het papier spattend om jullie het gevoel te geven dat jullie allemaal bij mijn feestmoment waren.
Waarom voel ik me niet zo?
Heb ik iets gemist?
Wat is er misgegaan?
We hebben een ijsje gegeten om het te vieren. Zoals gepland. Dat was leuk, en lief, en gezellig. Maar ik wilde eigenlijk snel naar huis. Uit eten gaan heb ik afgezegd. Veilig en geborgen thuis.
----------------------------
Het is nog steeds vrijdagavond. Een paar uur later.
Zojuist een gesprek gehad met m’n vriend. Het bedompte gevoel is verdwenen. De aankomende goederentrein heeft een wissel genomen. Mijn ademhaling is verdiept. Ik weet waar het gevoel vandaan kwam.
De afgelopen zeven jaar wist ik waar ik aan toe was. De afgelopen zeven jaar heb ik gebowld met de hekjes omhoog, zoals m’n vriend de metafoor gebruikte in ons gesprek. Ik wist wat me vandaag, morgen en volgende week te doen stond. Ik wist zelfs wat er in mijn vijfjarenplan stond. Ik wist wat ik kon en waarvoor ik gevraagd werd.
En negen van de tien keer had ik die hekjes op die bowlingbaan niet nodig.
Stapje voor stapje ging ik fluitend door mijn over het algemeen voorspelbare werkleven.
En nu niet meer.
Ja, ik weet wat ik doe, wat ik kan en waar ik goed in ben. Ja, ik heb een to-do-lijst voor morgen, een doel voor overmorgen en een vijfjarenplan in mijn ondernemersplan staan.
Maar vanaf vandaag staan de hekjes niet meer omhoog.
#Implementatiecoach #Kronkels