Vandaag gesproken met een toffe collega met jaren aan kennis van accountancy, marketing en communicatie.
“Leg mij eens uit wat je gaat doen,” was zijn opening van ons gesprek.
Natuurlijk het liefst zo kort, bondig en duidelijk mogelijk, als een elevator pitch. Maar ik wil zó veel vertellen, ging er door m’n hoofd. En het ene kan niet zonder de context van het andere…! Er is zoveel context nodig om te omvatten wat ik wil bereiken in deze wereld.
Op uitleg 1 krijg ik terug dat ik veel wollige woorden gebruik. Als reactie op poging 2 krijg ik de woorden: “Dat is wel heel uitgebreid zeg.” Poging 3 levert een fronsend gezicht op.
“Oke, kies nu eerst eens een doelgroep,” is de opdracht.
“Mensen die niet goed op hun plek zitten.”
“Dat zijn veel personen op deze wereld! Dan maak je geen onderscheid tussen een puber met een bad hair day en een lieve bejaarde mevrouw waarvan de kat de boom in is geklommen.”
Nog een aantal keer…
“Oke, denk er nog even over na de komende tijd. En, wát precies ga je doen?”
“Ik ga mensen ondersteunen die wel willen, maar niet doen.”
“Hoe zie je dat voor je?”
“Ik merk om me heen dat mensen echt wel weten ‘hoe het zou moeten’, maar zich er niet toe kunnen zetten het dan ook echt te doen. Er is een twijfel of terughoudendheid aanwezig. Ik merk dat zelf ook zo vaak. Ik heb een steuntje in mijn rug nodig, of een schop onder m’n kont. Over de drempel heen stappen. En hoe meer drempels daarna nog in het zicht zijn, hoe minder makkelijk je…”
“Dit klinkt nog steeds vaag, Sophie. Wees nu eens concreet.”
Nou ja, zo ging het gesprek ongeveer vanmiddag. Doelgroepen zijn aan bod gekomen. De informatie en opbouw van mijn website. Specialistisch insteken of generalistische kennis inzetten?
Wat een veelheid aan informatie! Ik heb 101 punten om weer mee aan de slag te gaan. Dankjewel, oprecht, voor het meedenken en het kritisch zijn. Dat helpt mij de komende tijd bij het verder kneden van mijn bedrijf.
#Implementatiecoach #phbm #Kronkels