De afgelopen twee dagen voel ik me wat neerslachtig. Zowel fysiek als sociaal leeg.
Woensdagavond raakte ik zelfs een moment in paniek. Tranen liepen over mijn gezicht en ik antwoordde m’n vriend: "Ik wil het allemaal even niet meer."
De basale angst van de mens was opgekomen: ik ben niet goed genoeg, dus ik ben het niet waard.
Vanochtend besloten het van me af te schrijven. Ten eerste goed voor me ter verwerking, ten tweede transparant; ik zit er soms doorheen en leef niet constant op een roze wolk.
M’n vriend hield me een spiegel voor: "Mag ik je iets teruggeven? Ongeveer een week geleden kwam je nog blij binnenrennen met de boodschap dat je het allemaal zo tof vindt, dat het zo hard gaat. En dat je dankbaar bent dat je tegen alles ‘ja’ zegt en veel regelt en plant, zodat je naar voren blijft struikelen. Juíst zodat je stappen moet blijven maken in de goede richting."
Jep. Dat was waar. Ik was zo blij met mijn 'start before you're ready'-mentaliteit.
Ondertussen nam hij het klusje waar ik ter voorbereiding op de volgende ochtend mee bezig was even over. Ik stribbelde tegen, hij ging door, ik hielp mee en het was klaar.
Nu lig ik in bed en schrijf ik deze tekst alvast op m’n mobiel voordat ik hem straks uitwerk op m’n laptop.
Gisteren heb ik m’n rust gepakt. Niet gewerkt aan Implementatiecoach: de hele dag buiten en ’s avonds chill bij een vriend. Het voelde eng; niet één uurtje geïnvesteerd in mijn bedrijf.
Nu merk ik mijn focus weer; ik en mijn taak. Ik zit weer in de bullseye. De energie is weer terug.
Ik heb straks een onwijs leuke afspraak staan met een meneer die voor mij gaat kijken hoe mijn digitale kantoorbenodigdheden (DMS, CRM, site, financiën, enzovoort) allemaal onder één programma kunnen. Backoffice en frontoffice die moeiteloos met elkaar communiceren.
Geweldig. Precies op tijd en precies waar ik naar op zoek ben.
En alleen maar doordat ik twee dagen geleden gestruikeld ben.
#Implementatiecoach #Kronkels