De afgelopen dagen had ik wat last van m’n keel. Dat gebeurt wanneer ik op een bepaalde manier onbedachtzaam adem of mijn stem verhef in een ruimte waar een climate control aan staat. Negenennegentig procent van de tijd ben ik me bewust van de juiste manier van ademhalen in gekoelde ruimtes, die ene procent gaat het net even fout.
Ik weet van mezelf dat ik, wanneer mijn keel geïrriteerd geraakt is, in hoestbuien kan raken. Zodanig dat op een gegeven moment mijn ribben en longen beurs worden. “Vroeger” had ik er soms wel drie maanden last van.
Gisteren in bed voelde ik een hoestbui opkomen. In bed is het altijd het ergst. Dan heb je geen afleiding, je ligt plat dus je ademhaling verandert, je moet ontspannen om in slaap te komen…
Al eerder heb ik geprobeerd het instinct om te hoesten te onderdrukken. Ik ken mijn lijf inmiddels; ik weet dat deze specifieke hoest geen ander effect heeft dan meer schade maken aan m’n keel. Een aantal keer is het me gelukt. Gewoon denken: “Nope!”
Het blijft onwijs vervelend en de hoest wint dan de tweede of derde keer wel.
Oke, waar ga je heen met je verhaal Sophie?
Gisteren ging ik een stap verder dan onderdrukken of hoesten. Ik visualiseerde dat de kriebel mee naar buiten ging met mijn uitademing. De kriebel was een soort stekelig paars propje en mijn uitademing een schone lichtblauwe luchtstroom. Mijn inademing had ik besloten wit-doorzichtig te maken en deed er even niet toe, behalve om de uitademing te voeden in reinheid.
En ik zweer het, vanaf uitademing twee werd de kriebel minder. Uitademing vier voelde de kriebel dragelijk. Uitademing zeven was hij weg. Uitademing acht vierde ik een klein feestje. Uitademing negen sliep ik.
Echt. Écht waar.
Het laatste wat ik me kan herinneren is de frustratie, het verzinnen van een oplossing, het doen van de oplossing en het resultaat. Daarna niets meer. Vanochtend werd ik wakker in de positie waarin ik in slaap gevallen was.
Stop hier met lezen om de magie van mijn ervaring te behouden. 😊
Ga verder met lezen voor de analyse waarom deze ervaring misschien wel helemaal niet magisch is.
Er zijn verschillende onderzoekers die zich hebben verdiept in het gedachtegoed dat pijn weg te nemen is door andere dingen dan een fysieke behandeling. Voorbeelden die worden genoemd zijn het visualiseren dat de pijn minder erg wordt, het verwachten dat de pijn minder erg wordt en het kunnen omgaan met de pijn.
Een zin die voor mij grofweg veel samenvat is: “Wat je aandacht geeft groeit.”
Een mooie zin die in mijn ervaring ook echt waar is. Als je je aandacht richt op de genezing, of het “geen pijn meer hebben”, zal die gedachte de overhand krijgen.
Fysiek gebeuren er een aantal dingen als je je focust op het weggaan van de pijn en de kriebel. Je ontspant, je ademhaling vertraagt en verdiept en er komen stoffen als endorfine en dopamine vrij, die je een prettig gevoel geven.
Ik denk dat in mijn geval het moe zijn ook hielp. Als ik moe ben is een staat van ontspanning makkelijker te bereiken. Aangezien ontspanning prettig is in het tegengaan van ongemak, kwam dat goed van pas.
Daarnaast kon ik me, omdat ik in het donker lag, zonder afleiding of planning, goed concentreren. Concentreren op het behulpzame, in mijn geval.
Ik vond het oprecht een toffe ervaring. Voor herhaling vatbaar. Voor mij werkte het.
Onderzoekers als Lorimer Moseley, Donald Meichenbaum en Fabrizio Benedetti publiceren over de psychische invloed op pijn. Ik heb het voornemen hier in latere blogs meer over te schrijven. Maar mocht je daar niet op willen wachten, nodig ik je uiteraard van harte uit je te verdiepen in de wonderenwereld van de invloed van gedachten en aandacht.
#Implementatiecoach #Kronkels