Pas op, sluikreclame 😊
10 uur ’s ochtends. 25 februari. De dag dat iedereen die je spreekt lyrisch is over de weersvoorspelling; 17 graden met zon. Op een woensdag. Alsof het universum ons een handje helpt om vrolijk de week doormidden te breken.
Ik zit in de bus, een dubbeldekker, op mijn lievelingsplekje voor het megaraam voorin bovenin. Terwijl ik dit typ maak ik typfouten omdat ik steeds naar buiten kijk. Mijn vingers blijven mijn hoofd ervan overtuigen dat ze hun weg over de toetsen wel vinden. Ik haal de typfouten er later wel uit.
Ik heb zelf een beetje een hekel aan mensen die op lievelingsplekjes bij ramen zitten en dan alleen maar staren naar het scherm van hun telefoon of laptop. Waarom laat je daar niemand zitten die geniet van het naar buiten kijken?! Dus naar buiten kijken doe ik. Anyways.
Ik heb het idee dat ik er al een hele dag op heb zitten. Puur qua tijd ben ik het prima gewend vroeg op te staan, maar de energie-uitgifte van vanochtend was bovengemiddeld.
Om kwart over zes liep ik het Olympic Hotel Amsterdam binnen, waar ik een BNI-bijeenkomst mee heb mogen draaien. Een bijeenkomst van ondernemers die met elkaar optrekken in de groei en ontwikkeling van hun netwerk en onderneming. Het is een strak programma; de hele ochtend is ingeregeld zodat de tijd zo waardevol mogelijk besteed wordt.
En het doel? Elkaar en je onderneming leren kennen. Weten waar je met elkaar kunt optrekken en vooral weten wie je warm kunt aanbevelen als je van iemand hoort die een dienst of product nodig heeft. Vertellen over jezelf, te weten komen over de ander.
Hoor je ergens een labeltje? Heb jij er een naam bij voor een oplossing.
Promotie op LinkedIn? Katarina Hartgers. Rustgevende geur in een zorginstelling? Arthur Stuivenberg. Leidinggevende die niet helemaal lekker in zijn of haar kracht handelt? Anne Marij van Leengoed. De durf om er achter te komen hoe je omgaat met gevoel uit het verleden? Wouter Klijn.
Een krachtige manier om mensen om je heen te kunnen verwijzen naar iemand van wie jij vertrouwt dat die met een oplossing komt.
Als lid én als bezoeker doe je iedere keer dat je aanwezig bent een pitch. In 60 seconden vertellen wat je doet en voor wie. Ik verving een BNI-lid van deze specifieke groep. Dus aan mij om twee pitches te doen. De pitch van mijzelf en de pitch van degene die ik verving: Gijs Michels (Excelspecialist).
Opvallende gewaarwording bij mezelf; de pitch van Gijs (maatwerk automatisering en data-oplossingen voor MKB) ging heel goed. Die van mezelf iets minder.
Uiteraard heb ik goed over mijn pitch nagedacht. Ik heb de tekst uit mijn hoofd geleerd. Ik heb er cues in verweven*.
De pitch van Gijs kon ik verhalend oplezen, mensen om mij heen aankijken en oprecht (vond ik zelf dan) leuk overbrengen. Bij mijn eigen tekst was ik vanaf moment één de draad kwijt. Ik ben volgens mij niet begonnen én niet geëindigd met de tekst die ik had voorbereid. Ik heb niet één woord kunnen reproduceren op de plek die ik het in mijn verhaal had toegewezen.
Terugkijkend lag het verschil hem in de drempel die ik mezelf heb opgelegd. Die van mijzelf móést ik goed overbrengen. En ‘goed’ is precies zoals ik hem voorbereid heb. Tekst, volgorde, cues...
Had goed niet moeten zijn: je boodschap overbrengen op een fijne manier?
Dat is gelukt.
En hé, als je dan achteraf een compliment krijgt dat je als persoon zo goed overgekomen bent, dan valt het allemaal wel weer mee.
Volgende keer weer doen. Oefenen, oefenen, oefenen.
Ik stap uit de bus terug de zon in. De laatste 200 meter door het park naast mijn huis. Ik hoor een specht. Sta stil en speur de boom af.
Gevonden.
Een grote bonte specht, op zoek naar ontbijt.
De zon valt tussen de takken door op mijn gezicht. Ik draal expres nog een minuut of twee, starend met m’n hoofd in m’n nek. Dan loop ik verder naar huis voor de ‘eerste afspraak’ van vandaag.
Nu al zo’n voldaan gevoel in m’n lijf.
Wat een rijkdom.
*Cues, Vanessa van Edwards
#Implementatiecoach #Kronkels