Mijn benen hebben hun eigen ritme. Supermakkelijk. Stoepje op, stoepje af, randje van het gras, over de tegel heen. Ik loop daar als een gekkie met een mega glimlach op m’n gezicht. Het is zaterdag, 9 uur ’s ochtends.
Vanochtend ben ik zonder wekker wakker geworden. Ik ben nog even blijven liggen, genietend van de warmte van m’n deken in de koude slaapkamer. Na voor de zoveelste keer naar buiten te hebben gekeken, zie ik dat er een blauwe lucht tevoorschijn komt.
Naar buiten, naar buiten, naar buiten.
Als ik een van de standaard zinnetjes in mijn hoofd als favoriet zou moeten aanwijzen, is dit wel mijn lievelingsstemmetje. Ik schat in dat het nog ongeveer een kwartier duurt voordat de wolken helemaal weggetrokken zijn. Binnen 10 minuten heb ik mijn hardloopkleren aan en sprint ik de trap af. Op mijn nieuwe hardloopschoenen met stippeltjes.
En daar loop ik dus. Genietend van de ochtend, de vogels die ik hoor en de zon die de weg tussen de huizen door begint te raken. Bij iedere bocht en straat die ik insla, schat ik in of de zon daar al tussen de huizen door of boven de bomen uit komt. Ik pas mijn route aan op zoveel mogelijk vitamine D.
Spontaan begin ik de mensen die ik tegenkom goedemorgen te wensen. De derde meneer zegt met mijn lievelingsstem goedemorgen terug.
“Een hele goedemorgen voor jou ook,” zegt hij met zo’n zware stem die je meteen thuis doet voelen, met een vleugje grappenmaker.
Mijn glimlach splijt mijn gezicht in tweeën. Mijn dag kan niet meer stuk.
#Implementatiecoach #Kronkels