Dag 2: veranderen, weerstand en de wortel en de stok
“Welke klassieke en nieuwe verandertechnieken zijn er?” is de eerste vraag die volgens de site van de ‘Training Gedragsverandering’ vandaag behandeld wordt. Het is dag 2 van de training gedragsverandering. Het is heerlijk weer. Ik sta in het zonnetje op het perron.
Ergens baal ik dat ik de rest van de dag binnen zal zitten, maar sterker is de heel veel zin in nog meer kennis over hoe wij mensen en ons brein in elkaar zitten, en hoe dat dus komt tot beslissingen en gedrag en hoe je de dag doorkomt.
Ik bereid me voor op wat ik kan verwachten en zorg ervoor dat ik de context alvast vorm in mijn gedachten. Op deze manier kan ik voor mijzelf tijdens de training prettig de onderdelen vullen met de informatie die ik opdoe.
Als ik denk aan “vroeger”, dan denk ik aan het vasthouden van een wortel of een stok. Dus het straffen en belonen van bepaald gedrag, en dan maar hopen dat het goed komt. Ik denk dat dit gedachtengoed nog best vaak toegepast wordt. Extra leuk maken als iemand iets goed doet, extra vervelend als iemand iets ‘fout’ doet.
Een andere klassieke verandertechniek lijkt me om gewoon te ‘dwingen’ op een bepaalde manier. Je doet het op een bepaalde manier en anders hoor je er niet bij of krijg je niet wat je wilt. Het negeren van iemand die het niet op die manier doet, of het onmogelijk maken om met ander gedrag dan het goede te kunnen aansluiten. Misschien met het gedachtengoed “zo komen mensen vanzelf wel mee”, maar niet altijd even inclusief.
Een nieuwere verandertechniek lijkt me het vragen, of zacht pushen van iemand. Misschien het mondeling overhalen. Er zal al iets meer idee of vorm van keuzevrijheid in zitten, denk ik, aangezien we vandaag de dag met zijn allen graag wíllen willen, en niet hoeven moeten. Het aanlokkelijk maken zal wel zijn gebleven, het straffen zal wat minder gebruikt worden. We willen graag dat iedereen zich fijn voelt om te veranderen. Meegenomen voelt in de verandering.
Wat ik daarin soms wel ervaar, is dat als mensen dan toch echt niet meekomen terwijl ze het wel proberen, er geen ruimte is voor ‘nóg’ meer hulp. Het lijkt dan opeens wel alsof gedacht wordt: “We zijn al zo lief, we gaan het niet nóg een keer uitleggen.” Maar dat is mijn persoonlijke ervaring, dus geen idee of jij dat ook zo ziet.
“Wat zijn de mogelijkheden en valkuilen van deze technieken?” is de vervolgvraag van vandaag.
De valkuilen gaan me makkelijker af met schrijven; hakken in het zand, een focus op maar 1 bepaalde doelgroep, niet van de gunfactor gebruik kunnen maken, geen persoonlijke houding aannemen.
De mogelijkheden zitten hem denk ik in de hoek van duidelijkheid scheppen, mensen díe meegaan ook echt meekrijgen en focus op het eindresultaat in plaats van de procedure tot het resultaat.
De laatste vraag die we volgens de site vandaag behandelen is: “Wanneer richt je je op het verminderen van weerstand?”
Kort door de bocht zou ik zeggen: “Op het moment dat het het waard is.”
Als in: denk je zeker te weten dat we er met zijn allen iets mee opschieten als we tijd en energie stoppen in het verminderen van de weerstand, en is het resultaat wat je bereikt die tijd en energie waard?
Als een kind haar bord niet leeg-eet, hoeveel moeite doe je om het op de voor jou juiste gedachten te brengen? Als je vriend niet naar een feestje wil, hoe lang praat je op hem in voordat hij meegaat? Als je zelf niet naar de sportschool wil, geef je jezelf dan wel of niet een schop onder je kont?
Voor mij heeft het te maken met of het (tussen)resultaat opweegt tegen de energie die je erin stopt.
#Implementatiecoach #Kronkels