Overslaan naar inhoud

Verhuisbericht

27 maart 2026
1 september 2026 in
Sophie Buchner
| Nog geen reacties

“Hey! Nou, wat ontzettend leuk! Ik hoorde dat je naar New York verhuist joh! Wat goed! Wanneer ga je?”

“Ja… Ja, klopt.                                Ja, hmmm…                        Het is inderdaad zo gelopen…                    Wanneer?                                 Euhm, de datum.                          Die staat nog niet vast.”

“Och, wat leuk toch? Wat een avontuur! Echt geweldig zeg! Vindt je vrouw het ook zo geweldig?”

“Ja, leuk…                  …                             Denk…                   Ja.          …                   Leuk.”

“En? Heb je al school geregeld voor de kids?”

“School.                                  Nee…                              Nog geen school geregeld.”

“Och, dat loopt vast allemaal los zeg! Wat een avontuur. Wat leuk! En je ouders? Wat vinden die ervan?”

“Mn ouders.                                Ja…                                     Vast ook…”


Deze enthousiaste vrouw en wat neergeslagen meneer zitten tegenover elkaar aan tafel. De vrouw zit hoog in haar energie, stelt zich heel warm op en leeft helemaal mee in het enthousiasme waarvan ze denkt dat de man het bij dit avontuur voelt.

De meneer zit wat in elkaar gedoken. Lijkt mentaal niet aanwezig te zijn en reageert langzaam en met pauzes in de zinnen.

Dit is het script van een oefenfragment wat we vandaag hebben behandeld. Mijn collega kon het niet aanzien; “Oh jeetje, arme man! Zet de video af!” zegt ze.

We keken de oefenfragmenten in het kader van de training. Wat zie je gebeuren met deze mensen die het stressgedrag bij 1 van de 6 persoonlijkheidstypen uitvergroot vertonen? De twee meest vertegenwoordigde persoonlijkheidstypen aan deze tafel zijn harmoniser (de vrouw) en dromer (de man). Wat hier gebeurt, is dat er vanwege onwetendheid een misperceptie ontstaat in communicatie. De vrouw stelt zich lief en betrokken op. Ze interpreteert voor de man dat deze zich vast ontzettend avontuurlijk moet voelen, en dat het een prachtige kans voor het gezin is om nieuwe dingen te beleven en samen een nieuwe omgeving thuis te maken.

De man echter heeft het nog niet laten bezinken. Hij heeft de tijd nodig om zich letterlijk een beeld te kunnen vormen van de tijd die hem te wachten staat. Het liefst ziet hij het voor zich; laat de gebeurtenissen die hem te wachten staan voor zich ontvouwen in zijn gedachten. Mettertijd komen daar details bij die geregeld moeten worden, to-do’s die in relatie tot de verhuizing staan en ideeën over hoe het beter kan. Maar eerst het grote beeld. Nu is het allemaal nog vaag en onbegrijpelijk. De man vertoont stressgedrag.

Nee, hij rent niet rond als een kip zonder kop, klaagt niet openlijk over allerlei onbenullige gebeurtenissen van vanochtend en het zweet staat niet op zijn voorhoofd. Hij trekt zich terug in zijn eigen wereld, en dan vooral de wereld van gedachten en visualisatie. De connectie met zijn omgeving vervaagt als vanzelf en is in stress juist meer teruggetrokken en stiller dan anders.

De warme vrouw wil hem helpen, zijn energie omhoog krijgen misschien wel. Hem enthousiasmeren, het leuks laten inzien. Via haar enthousiasme en uitgereikte hand meekrijgen naar wat zij herkent als positief gedrag. Het verhuisbericht vieren!


Gelukkig is deze ongemakkelijke scène een stukje van een film. Het gedrag is er voor de film natuurlijk dik bovenop gelegd. Maar scenario’s als dit spelen zich dagelijks af in ons dagelijks leven. We hebben miscommunicaties met de mensen om ons heen. 50 tot wel 100 keer per dag schiet je in de stress. Zie het als een kleine stress; een draaideur. Een gebeurtenis of woord raakt je nét even verkeerd. Laat je deze prik in je dag je écht raken en kies je ervoor af te dalen richting stress? Of draai je 365* door in de draaideur terug je persoonlijkheidshuis in?

Welke keuze maak je? En ben je wel in staat om op dat moment een bewuste keuze te maken, of wordt je “meegesleurd” de weg van de minste weerstand op; naar beneden de stress in?

Een valkuil is het meegaan de stress in. Het is een onbewuste, hypersnelle reactie van ons als mens om een ander te spiegelen in energie/emotie. We herkennen het vervelende gevoel wat stress met zich meebrengt bij de ander en beschermen onszelf door het masker op te zetten wat past bij ons “eigen” persoonlijkheidstype. We gaan zelf stressgedrag laten zien. Het kan een loopje worden waarin geen van beiden écht weet wat er gebeurt. Snap out of it.

Mocht je herkennen dat je collega in de stress zit, lukt het jou hem of haar eruit te halen?

We hebben in de training de focus gelegd op hoe scenario’s als in dit filmpje te verminderen in onze dagen. Hoe kan je stressgedrag herkennen, hoe voorkom je dat je zelf mee zakt naar de kelder en hoe haal je de ander eruit? De vrouwelijke acteur herkende de stress van de man niet. Ze had mogelijk (onbewust) wel door dat er iets gaande was en probeerde de connectie met de man op te zoeken. Maar ze was volledig onbewust van wat er gaande was en wat hij nodig had.

Met een zinnetje, een gebaar of een gekkigheid kun je door middel van je eigen corresponderende persoonlijkheidstype de connectie maken en iets voor de ander betekenen in een positief gevoel. In dit geval had de vrouw, als ze op tijd was, de man kunnen vragen: “Hey, hoe zie je het voor je?” en hem dan de tijd geven te antwoorden. Echt even haar mond houden. De man helpen het beeld voor zichzelf te verscherpen.

Mocht ze zijn stresssignaal pas hebben doorgehad in het diepere niveau van stress, had ze hem beter even alleen kunnen laten. Op een later moment even inchecken wanneer zijn fysiek aangeeft dat hij weer beter in zijn vel zit. Geef mensen met veel dromerenergie vooral de tijd.

Die lieve collega trouwens, die onwijs ongemakkelijk werd van dit goedbedoelde, maar geheel verkeerd vallende gedrag in dit filmfragment, heeft veel harmoniser-energie. Ze kon zich heel goed inleven en voelde zich echt niet fijn bij het ontbreken van de goedbedoelde connectie tussen deze 2 acteurs. Sensitief!

NB. Ieder mens is uniek, ieder scenario is anders en iedere combinatie eenmalig. Er is geen one size fits all (ook geen six size fits all). De gouden regel is behandel de ander zoals je zelf behandeld wil worden. De platinum regel is echter behandel de ander zoals de ander behandeld wil worden. Daarvoor is zelfzorg nodig. En oefening. De goede zelfzorg, en heel veel oefening.

#Implementatiecoach #Menselijk #Communicatie

Deel deze tekst
Meer van mijn blogs
Aanmelden om een reactie achter te laten
Wat een vreemd type zeg
27 maart 2026